Miesięczne archiwum: Wrzesień 2014

Amortyzacja liniowa przy zastosowaniu współczynników

Wiele budynków oraz budowli należących do firm z podatkowego punktu widzenia jest używanych w warunkach pogorszonych. A to pozwala zmniejszyć podatek dochodowy. Często księgowość i zarząd nie zdają sobie z tego sprawy. Zwykła amortyzacja liniowa typowych budynków niemieszkalnych oraz budowli odbywa się przy zastosowaniu stawki rocznej 2,5 %. Przy metodzie liniowej można podwyższyć stawkę do 3,5 % lub do 3,0 % rocznie: Przy zastosowaniu współczynnika 1,4 stawka amortyzacyjna wzrasta do 3,5 % (1,4 x 2,5 %), a przy zastosowaniu współczynnika 1,2 do 3,0 % (1,2 x 2,5 %).

Stawka 3,5 % (współczynnik 1,4) jest trudna do powszechnego zastosowania, gdyż dotyczy tylko budynków oraz budowli używanych w złych warunkach (wpływ niszczących środków chemicznych, w szczególności produkcja, wytwarzanie lub przechowywanie żrących środków chemicznych). Natomiast o wiele łatwiejsza jest kwestia podwyższenia stawki do 3,0 % rocznie (współczynnik 1,2). Stawka 3,0 % użyta zamiast stawki 2,5 % skraca okres amortyzacji o prawie siedem lat i zwiększa roczny odpis amortyzacyjny o 20 %!

Stawka 3,0 % jest możliwa pod warunkiem wykazania, że budynek, hala fabryczna, warsztat, obiekt przemysłowy, ale także biurowiec jest używany w warunkach pogorszonych, mianowicie „pod ciągłym działaniem wody, par wodnych, znacznych drgań, nagłych zmian temperatury oraz innych czynników powodujących przyspieszenie zużycia obiektu”. Czy to jest trudne?

Przyczyny uznania budynku za używany w warunkach pogorszonych nie muszą być szczególnie intensywne. Przepis nie wymienia natężenia (skali) oddziaływania. Wyjątkiem są drgania, które według przepisu muszą być znaczne. Pośrednio potwierdza to, że pozostałe czynniki muszą występować, ale ustawy o podatku dochodowym milczą o ich poziomie. Czynniki muszą występować ciągle, czyli nie wolno powołać się na jednorazowe zalanie, cytując przepis na działanie wody. Ale występowanie ciągłe nie oznacza oddziaływania bez przerwy. W przeciwnym razie żadna hala fabryczna ani warsztat, w których praca nie odbywa się na trzy zmiany przez siedem dni w tygodniu, nie zostałaby uznana za używaną w warunkach pogorszonych.

Wskazane w ustawach czynniki mają powodować przyspieszone zużycie obiektu. Wobec niezdefiniowania, co należy rozumieć przez przyspieszone zużycie, logicznym jest uznanie, że zużycie budynku nastąpi szybciej niż gdyby owe czynniki w ogóle nie występowały. Drugą logiczną konkluzją jest wniosek, że nie ma znaczenia, o ile szybciej zużycie ma nastąpić (o pięć lat czy tylko o rok). Nie ma też znaczenia, czy budynek został zaprojektowany dokładnie do takiego użytku, do jakiego jest lub będzie wykorzystywany. Na przykład myjnia samochodowa jest zaprojektowana do kontaktu z wodą, a pomimo tego jako obiekt „pod ciągłym działaniem wody” może być uznana za używaną w warunkach pogorszonych (pismo z dnia 24 listopada 2010 r., Izba Skarbowa w Bydgoszczy, ITPB1/415-833/10/PSZ).

Katalog oddziaływań jest otwarty z uwagi na użycie w ustawach zwrotu „innych czynników powodujących przyspieszenie zużycia obiektu”. Może chodzić na przykład o wysokie lub niskie temperatury, działanie pyłów (np. pył drewna, mąki, bawełny, włosia), pyły i dymy spawalnicze, metale występujące w postaci pylistej.

Wracając do drgań, warto pamiętać, że większość maszyn i urządzeń przemysłowych: na przykład dmuchawy, generatory, frezarki, młoty, obrabiarki skrawające, piły, pompy, wentylatory powoduje drgania, a niektóre z nich albo sumę ich amplitud można uznać za znaczne drgania. Sąsiedztwo torów kolejowych, drogi z ruchem samochodów ciężarowych lub pojazdów wojskowych także może być argumentem na znaczne drgania (Pismo z dnia 9 lutego 2011 r., Izba Skarbowa w Bydgoszczy, ITPB3/423-625/10/MT).